نخستین قربانی از بین رفتن امنیت، کسب وکار بازاریان

اعتراضات مسالمت‌آمیز اولیۀ بازاریان با ورود آشوبگران به خشونت کشیده شد و به حمله، تخریب مغازه‌ها، تهدید کسبه و تعطیلی اجباری واحدهای صنفی انجامید.

در روزهای اخیر گزارش‌ها و شواهد میدانی نشان می‌دهد که برخی آشوبگران با حمله به مغازه‌ها و تهدید کسبه، آنان را وادار به تعطیلی واحدهای صنفی کرده‌اند؛ اقدامی که نه‌تنها هیچ نسبتی با «اعتراض» ندارد، بلکه آشکارا تلاشی برای فلج‌کردن زندگی روزمره مردم و ایجاد ناامنی در فضای کسب‌وکار است.

تجربۀ تاریخی بازار نشان می‌دهد که اعتراض صنفی هدفمند، محدود و زمان‌دار است.

اعتراض، نهایتاً در چند روز بروز می‌کند تا صدای مطالبه شنیده شود و پس از آن، با وعده اصلاح و پیگیری از سوی دولت و مسئولان، فروکش می‌کند تا چرخۀ طبیعی زندگی، تجارت و معیشت از حرکت نایستد.

آنچه امروز تحت عنوان اغتشاش رخ می‌دهد، در نقطه مقابل این منطق قرار دارد. آشوبگران نه به‌دنبال اصلاح‌اند و نه شنیده‌شدن مطالبات؛ بلکه هدف آن‌ها تداوم ناامنی، تعمیق مشکلات، تخریب عمومی و افزایش فشار بر مردم است.

تداوم اغتشاشات، سرمایۀ اجتماعی و اقتصادی را فرسایش می‌دهد و بیشترین آسیب را به همان کسبه‌ای می‌زند که خواهان بازگشت به کار هستند.

تفکیک روشن «اعتراض مسئولانه» از «اغتشاش سازمان‌یافته» ضرورتی اجتماعی و اقتصادی است؛ زیرا با ازبین‌رفتن امنیت، نخستین قربانی، کسب‌وکار بازاریان خواهد بود.